A pintora Bastardés expón as súas últimas obras de figura e mariñas na sala "Álvaro Cunqueiro" da Casa de Galicia en Madrid.

Tal e como dicía a súa nai, todas as persoas debían practicar unha arte para estar con el en momento de soidade e Salomé optou pola pintura, que xerminou nela como unha vocación ata o punto de deixar Filosofía e Letras, dedicarse a aquela e ingresar en Belas Artes, pasando previamente pola Academia Peña.

A entrega de Bastardés á pintura foi fiel. Nunca deixou de facer man con apuntamentos, debuxos ou presentacións de obra a concursos de pintura seca ou ao aire libre. Gústalle captar o movemento do modelo e por iso acode periodicamente ás clases do Círculo de Belas Artes de Madrid.

Agora volve expoñer os seus óleos máis recentes, a compartir a súa obra na esfera pública. Prefire o óleo ao acrílico, porque lle permite unha mellor mestura da cor, xa que o acrílico seca demasiado rápido. 

A figura humana e as mariñas constitúen o groso da súa pintura nesta ocasión. A figura humana móstrase frecuentemente de costas ou sen rostro, porque a xuízo da autora non se necesita. A silueta, o seu xesto ou movemento defínena. Iso foi o que ela aprendeu durante a súa miopía infantil, cando o seu pai negábase a poñerlle lentes. A figura faise así máis misteriosa e personaxe universal.

As mariñas son fundamentalmente de Sanxenxo, onde a pintora ten unha casa e pasa nela longas tempadas. Galicia é a súa terra de adopción, desde os anos infantís, cando o seu pai, médico do balneario, pasaba as longas vacacións de verán de catro meses xunto ás augas medicinais de Mondariz e ela tiña que asistir á escola do pobo durante o mes de setembro, antes de regresar a Madrid.

Nos cadros pódese ver a mar en todos os seus movementos, tranquila como unha lámina ou brava con arrogantes ondas do Atlántico. O mar nunca se parece a si mesmo. Mariñas solitarias ou con figuras que as animan e enchen de vida. A praia e a beira do mar, que ás veces  se poboa de nenos ou de parellas ensimesmadas. O cadro parte sempre dun apuntamento, unha mirada ou un sentimento ante algo. A partir de aí á pintora interésalle sobre todo a luz, atrapar as distintas luces, que van definindo a paisaxe de campo, de mariñas ou de interiores. A luz define a pintura e predispone á composición do cadro. Debuxa directamente co óleo que se vai perfilando na materia plana e bidimensional. Cada obra ten unha cor, unha tonalidade, que parte da mesma idea inicial.

A mostra poderá contemplarse ata o 29 de marzo, en horario de 10 a 14 e de 16 a 20 horas. Festivos: de 10 a 14 horas.